Depeche Mode - Songs Of Faith & Devotion (1993)

Όταν βγήκε αυτός ο δίσκος στο μουσικό στερέωμα μεσουρανούσαν οι Nirvana, οι οποίοι είχαν καταφέρει να αλλάξουν εντελώς το περιεχόμενο της έκφρασης Alternative, δημιουργώντας ένα πρόβλημα τοποθέτησης στους υπόλοιπους εναλλακτικούς που απείχαν από τις σκληρές κιθάρες, τα μακριά μαλλιά και τα βρωμερά ρούχα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει μια εσωτερική συζήτηση στη μουσική κολεκτίβα των Depeche Mode, όχι πάντα ήρεμη, με τον David Gahan να προσπαθεί να πείσει το συγκρότημα να βγει προς τα έξω σε μια πιο rock εκδοχή. Το παρουσιαστικό του εκείνη την εποχή πρόδιδε άλλωστε τις προθέσεις του: μακρύ μαλλί και δερμάτινα… Ο Gahan ήθελε κιθάρες… Σε αυτό το πλαίσιο βγήκε το Songs Of… , το οποίο είναι ένα κλασικό μεν DM άλμπουμ αλλά με πολλά – πολλά ηχητικά κόλπα που του δίνουν μια άλλη διάσταση, πιο rock πράγματι αλλά και πολύ καλά δουλεμένη. Από λυρικής άποψης, τα τραγούδια του δίσκου για μια ακόμα φορά βυθίζονται στους συναισθηματικούς λαβύρινθους της ατελούς αγάπης, στην οποία προσδίδουν πνευματικές – σχεδόν μεταφυσικές – διαστάσεις, μπερδεύοντας το προσωπικό συναίσθημα με τη θρησκευτική ευλάβεια. Ως αποτέλεσμα, όλοι μας αισθανόμαστε πολύ πιο άσχημα από τότε… μέχρι σήμερα!

Πηγή: Ned Raggett, AllMusic

1) I Feel You

https://www.youtube.com/watch?v=iTKJ_itifQg

2) Walking In My Shoes 

https://www.youtube.com/watch?v=GrC_yuzO-Ss

3) In Your Room

https://www.youtube.com/watch?v=cGvZyrhObrg

Echo & The Bunnymen – Ocean Rain (1984)

Εντάξει, η ένταξη αυτού του δίσκου στην βαλίτσα για τον παράδεισο είναι παραπάνω από προφανής… Και μόνο μια εξήγηση είναι αρκετή, όχι μόνο γι αυτόν αλλά και για άλλους δίσκους της εποχής: Μπορεί να μεγαλώσαμε και να αγαπάμε ακόμα την κλασική rock αλλά η πραγματική μουσική της γενιάς μου είναι το Punk και η New Wave. Ναι, με δυσκολία θα βάλω να ακούσω το London Calling ένα απόγευμα στα καλά καθούμενα, αν όμως τύχει και το ακούσω, το κορμί μου θα γίνει ξαφνικά πάλι η ρουκέτα των δεκαεπτά μου χρόνων, όταν είχα την τύχη να δω τους Clash ζωντανά για μια και μοναδική φορά. Επειδή μάλιστα είχα και την τύχη να ζήσω για κάποια χρόνια στο Νησί (ένα είναι το Νησί - το υπόλοιπο λέγεται Ευρώπη), είχα την αίσθηση ότι ήδη ήμουνα ένας βετεράνος της σκηνής που με τη γνώση και την εμπειρία της συμμετοχής (που δεν είχα), μπορούσα να ταυτιστώ με τα νέα (τότε) ρεύματα της Acid House και της ηλεκτρονικής μουσικής. Έτσι μιλάει και το Ocean Rain μέσα μου. Και αυτά είναι αρκετά για να μπει στη βαλίτσα. Αλλά ας πω και λίγα λόγια για τον δίσκο… Το Ocean Rain ήρθε στον απόηχο ενός πειραματικού και απογοητευτικού για τους Bunnymen δίσκου, του Porcupine, κατά τον οποίο το συγκρότημα δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν είναι Punk, New Wave ή νέο-ψυχεδελικό σχήμα. Εδώ λοιπόν οι Bunnymen εγκαταλείπουν τους πειραματισμούς προς όφελος πιο συμβατικών και απλών δομών - Pop δηλαδή - και παράγουν τον ωραιότερο και πιο αξιομνημόνευτο δίσκο της καριέρας τους. Οι κιθάρες έχουν υποτονική υφή και χρησιμοποιούνται για να κεντήσουν μικρές διακοσμητικές λεπτομέρειες σε μια συλλογή από δυνατές μελωδίες που προσφέρει ο Ian McCulloch ως συνεισφορά στο άλμπουμ. Εδώ την πρωτοκαθεδρία έχει ο χορός των έγχορδων φαντασμάτων που σε συνδυασμό με μια υποβλητική παραγωγή καταλήγει  σε έναν μουσικό καταρράκτη που σε μένα θυμίζει το wall of sound του Phil Spector, προσαρμοσμένο στα eighties.  Το αποτέλεσμα είναι δραματικό και μεγαλειώδες.

Πηγή: Jason Ankeny, AllMusic

1) Silver

https://www.youtube.com/watch?v=1rAGt8XXzBM

2) Nocturnal Me

https://www.youtube.com/watch?v=jVR5t8f53rI

3) The Killing Moon

https://www.youtube.com/watch?v=LWz0JC7afNQ

Curtis Mayfield - Roots (1971)

Τον δίσκο αυτό οι κριτικοί τον έχουν χαρακτηρίσει οραματικό - ορόσημο. Η αλήθεια είναι πως είναι συναρπαστικός ο τρόπος με τον οποίο ο Mayfield κατακτά τους υψηλούς μουσικούς (και όχι μόνο) στόχους που είχε θέσει στον εαυτό του πριν την ηχογράφηση του δίσκου. Μια πλημύρα από την πιο γλυκιά και εύγλωττη soul διαχύνεται από την αρχή ως το τέλος του δίσκου, με έντονα όμως τα funk στοιχεία που θα σε κάνουν να σηκωθείς όρθιος - για να τον ακούσεις καλύτερα! Οι ιδιαίτερες μουσικολογικές φιλοδοξίες του Mayfield και οι ανεπτυγμένες πολιτικές του ευαισθησίες παρουσιάζονται εδώ με ένα πάντρεμα πλούσιων σε λεξιλόγιο στίχων και εκτεταμένων μουσικών μορφών για να παράγουν ιδεαλιστικούς πλην όμως εκθαμβωτικούς λυρικούς ύμνους. Η μουσική είναι ακόμα πιο τολμηρή, με τον Mayfielfd να επεκτείνει τα ορχηστρικά μέρη με τη συγκέντρωση και μεταμόρφωση μιας μπάντας studio μουσικών σε πραγματική soul ορχήστρα.

Πηγή: Bruce Eder, AllMusic

1) Get Down

https://www.youtube.com/watch?v=T5YkVfpy_LI

2) Beautiful Brother Of Mine 

https://www.youtube.com/watch?v=uxiiPSi-_Po

Audra Mae - The Happiest Lamb (2010)

Τραγουδίστρια και συνθέτης η Audra Mae είναι μικρανήψι της Τζούντι Γκάρλαντ από την πλευρά της μητέρας της και μεγάλωσε ακούγοντας Country και Jazz. Από την πατρίδα της την Οκλαχόμα μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2004, αποφασισμένη για μεγάλα πράγματα. Εκεί κατάφερε και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner Chappell και ξεκίνησε στη δισκογραφία με μια διασκευή του Dylan με τίτλο Forever Young για το soundtrack της σειράς FX Sons of Anarchy. Το 2009, το Who I Was Born to Be που συνυπέγραψε με το σουηδικό συγκρότημα Play Production  συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της Susan Boyle, νικήτριας του βρετανικού Who’s Got Talent, που πούλησε εννέα εκατομμύρια αντίτυπα. Τα τραγούδια της Mae είναι ένας επιτυχημένος συνδυασμός Pop και Americana με επιρροές από Rock, Blues, Country και Folk. Αυτό το πρώτο άλμπουμ της Mae διαθέτει ηλιόλουστες μελωδίες, πληθωρικά φωνητικά αλλά και μια διάχυτη λυρικότητα που υπαινίσσεται μικρά συναισθηματικά σκοτάδια. Τα τραγούδια του Lamb στην πραγματικότητα είναι ως επί το πλείστον απεγνωσμένα, αλλά η καθαρή, λιτή, alto φωνή της Mae, σε συνδυασμό με τις ακουστικές ενορχηστρώσεις και το ηχητικό βάθος εμποδίζουν τον δίσκο να περιπλανηθεί σε ζοφερά μονοπάτια.  

Πηγή: J. Poet, AllMusic

1) The Happiest Lamb

https://www.youtube.com/watch?v=zCVXhACjS-w

2) Bandita

https://www.youtube.com/watch?v=4KYDUatZbjk

3) Little Sparrow

https://www.youtube.com/watch?v=ziBKKjEipmI

Crime & The City Solution - Paradise Discotheque (1990)

Το τελευταίο άλμπουμ των Crime & The City Solution (πριν την επανένωση τους το 2013) αποδείχθηκε ότι ήταν το καλύτερο τους. Διατηρώντας την σπίθα του παρελθόντος ο δίσκος αυτός αποτελεί μια συνεχόμενη μετάβαση μεταξύ ενός υπόγειου country-rock και blues-rock πασπαλισμένη με ατελείωτα σκληρά γρατζουνίσματα της ηλεκτρικής κιθάρας. Η συλλογική διάθεση και το στυλ του συγκροτήματος μετατρέπουν το άλμπουμ στον πλουσιότερο ακουστικά και πιο ελκυστικό δίσκο τους, όπου τα πάντα είναι λίγο περισσότερο πειραγμένα, οι εντάσεις είναι υψηλότερες και το γενικότερο κλίμα δεν απηχεί καταστροφή αλλά αφθονία… Ο Mick Harvey μιμείται τον φίλο του Nick Cave ή του υποδεικνύει την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε τη δεκαετία που μόλις ξεκίναγε;

Πηγή: Ned Ragett, AllMusic

The Dolphins and the Sharks

https://www.youtube.com/watch?v=w0vT1W6bfzM

The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι Cure θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ τόσο διαφορετικό από το αμέσως προηγούμενο Three Imaginary Boys, αλλά το Seventeen Seconds είναι η απόδειξη. Πριν την ηχογράφηση το συγκρότημα άλλαξε lineup: Ο μπασίστας Michael Dempsey εκδιώχθηκε, ο Simon Gallup σταθεροποιήθηκε στο συγκρότημα, και προστέθηκε στα πλήκτρα ο Mathieu Hartley. Ως αποτέλεσμα το συγκρότημα απέκτησε έναν πιο άκαμπτο και συμπαγή ήχο, και πιο πειθαρχημένο στυλ. Το Seventeen Seconds είναι το πρώτο άλμπουμ μιας τριλογίας που συνεχίζει με το Faith και κλείνει με το Pornography με την οποία το συγκρότημα εγκαταλείπει το Post-Punk New Wave και περιπλανιέται στους σκοτεινούς διαδρόμους του Goth. Μια εξαιρετική δουλειά μεταμόρφωσης, με κομμάτια που ακόμα και σήμερα μεταδίδουν φρεσκάδα λες και γράφτηκαν τώρα… Επιπλέον, με τον δίσκο αυτό το συγκρότημα και ο Robert Smith ειδικότερα δείχνει να ωριμάζει, να αποστασιοποιείται από το punk και να αποκτά το εντελώς δικό του ύφος.

Πηγή: Chris True AllMusic

1) A Forest

https://www.youtube.com/watch?v=RGT4V6JmINA

2) In Your House

https://www.youtube.com/watch?v=nqQoYJXo1Hk

3) At Night

https://www.youtube.com/watch?v=XE1rEVXEJB4

Christine Perfect (McVie) - Christine Perfect (1970)

H Christine Perfect ήταν μεγάλη fan των Fleetwood Mac όταν ήταν ακόμα η Christine Perfect και έγραφε blues-rock επιτυχίες για τους Chicken Shack. Κάποια στιγμή προσκλήθηκε να παίξει με τους Mac στο δεύτερο άλμπουμ τους. Εκεί συνάντησε τον μπασίστα John McVie, ένα από τα δύο σταθερά μέλη των Fleetwood Mac και μετέπειτα σύζυγο της. Όπως ήταν αναμενόμενο η Christine Perfect άφησε τους Chicken Shack το 1969 και εντάχθηκε στους Fleetwood Mac ως Christine McVie το 1970. Ενδοάμεσα, πρόλαβε να ηχογραφήσει έναν προσωπικό δίσκο, με τίτλο… Christine Perfect! Το άλμπουμ αυτό, ενώ δεν είναι ένας δίσκος των Fleetwood Mac, κατά έναν περίεργο τρόπο αποτελεί γέφυρα μεταξύ των Mac του Peter Green, που έπαιζαν καθαρό βρετανικό blues-rock και των Mac που έγιναν μια από τις κορυφαίες pop μπάντες των 70s με το Rumours. Η Christine Perfect αγαπούσε τα blues, όπως έδειξε η πορεία της στους Chicken Shack και αγαπούσε τον ήχο του Peter Green. Και γι αυτόν τον λόγο το blues feeling υπάρχει εδώ διάχυτο, όπως όμως διαφαίνεται και η πιο light pop αισθητική. Αν και περιέχει μόνο πέντε original κομμάτια το άλμπουμ πραγματικά ανοίγει τον δρόμο της μετάβασης των Fleetwood Mac από το blues-rock στην pop-rock και είναι βέβαιο ότι αργότερα η Stevie Nicks δεν θα ήταν σε θέση να ταιριάξει στους Mac χωρίς τον ήχο της μουσικής της McVie. Ο δίσκος επανακυκλοφόρησε το 1976 με τίτλο Christine McVie – The Legendary Christine Perfect Album (!), ενώ υπάρχει ακόμα και μια συλλογή με τίτλο The Complete Blue Horizon Records με ολόκληρο τον δίσκο σε  remastered έκδοση (πλην του I’d Rather Go Blind) συν κάποια live.

Πηγή: Maggie Felisberto’s Blog

1) I'm On My Way 

https://www.youtube.com/watch?v=3mKzoYYXSPI

2) Crazy 'bout You Baby

https://www.youtube.com/watch?v=0Ec1HAI5SNI

3) I'd Rather Go Blind

https://www.youtube.com/watch?v=wmG24mOWZoo

Art Blakey's Jazz Messengers - Les Liaisons Dangereuses (1960)

Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον set που κυκλοφόρησε ως το soundtrack για την γαλλική ταινία Les Liaison Dangereuses, του Roger Vadim με τους Jeanne Moreau και Gerard Phillipe. Η πλειοψηφία αυτών των κομματιών ουσιαστικά ηχογραφήθηκε από τον drummer Art Blakey και τους Messengers sτα μέσα του 1959 με τρομπετίστα τον Lee Morgan, τον Barney Wilen στο τενόρο σαξόφωνο, τον πιανίστα Boby Timmons, τον μπασίστα Jymie Merrit και άλλους. Ο Blakey ενώνει το σύνολο με τα εκρηκτικά του drums. Σε γενικές γραμμές, η μουσική καταφέρνει εξαιρετικά να σταθεί και μόνη της, χωρίς να αποτελεί μουσική συνοδεία μιας ταινίας, καθώς στην πραγματικότητα δεν είναι η μουσική της ταινίας, αλλά ένα μέρος αυτής! Αρχικά είχε ανατεθεί στον Thelonious Monk να γράψει τη μουσική και να την ηχογραφήσει ενώ θα βρισκόταν σε περιοδεία στην Γαλλία. Η περιοδεία ακυρώθηκε και  ο Monk ηχογράφησε κάποια κομμάτια που παίχτηκαν στο film στη Νέα Υόρκη. Έτσι, για τις σκηνές με την Jazz μπάντα χρησιμοποιήθηκαν οι Messengers, μόνο που στην ταινία ονομάζονται The Afro Cuban Boys!

Πηγή: Scott Yanow, AllMusic – Keep It Swinging Blogspot 

1) No Hay Problema

https://www.youtube.com/watch?v=QSXJVBbXXaw

2) Prelude in Blue

https://www.youtube.com/watch?v=7WWlF9hoB0c

Django Reinhardt - The Great Artistry of Django Reinhardt (1954)

Αυτός είναι ένας περίεργος δίσκος καθώς φανερώνει τον Django Reinhardt που θα μπορούσε να είναι… Και αυτό γιατί ηχογραφήθηκε μόλις δύο μήνες πριν από το θάνατό του από εγκεφαλικό επεισόδιο. Με ένα γαλλικό bop σχήμα να κρατάει εξαιρετικά τον ρυθμό, ο Reinhardt προσαρμόζεται ανάλογα, διατηρώντας σε όλη τη διάρκεια τα διάφορα μουσικά ιδιώματα της μπάντας, ενώ επιτρέπει στον εαυτό του να επιχειρεί μια αφθονία τσιγγάνικων διαδρομών καθώς και εκείνες τις μοναδικές του αρμονικές στροφές στις φράσεις. Αιχμηρές επιθέσεις, γρήγορες διαδρομές, βιμπράτο, και μια υψηλά τονισμένη ηλεκτρική κιθάρα του επιτρέπουν να σκιαγραφήσει τις συνθέσεις με μια Les Paul - πολύ πιο καθαρά από ό, τι οι ακουστικές ηχογραφήσεις του. Αναμφίβολα, ο Reinhardt θα είχε ηγετική και διακριτή θέση, στη mainstream bop εάν είχε ζήσει και περιοδεύσει εκτός Γαλλίας. Θα μπορούσε επίσης να παίξει τα blues πειστικά αν και με ένα δικό του swinging τρόπο. Παρ όλα αυτά, υπάρχει ένας τόνος μελαγχολίας που διαπερνά το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου. Θα μπορούσε κανείς να διαισθανθεί ένα προμήνυμα για τον επικείμενο θάνατο του καλλιτέχνη. Ο δίσκος εκδόθηκε σε δίσκους 10 ιντσών τη δεκαετία του 1950, ενώ σε CD βγήκε στις αρχές της δεκαετίας του '90, καθώς οι ηλεκτρικές αυτές συναντήσεις του Reinhardt δεν έχουν λάβει τη δέουσα προσοχή από τους ιστορικούς της μουσικής. Είναι όμως απόλυτα απαραίτητες για μια συνολική αντίληψη της μουσικής του.

Πηγή: Richard S. Ginell AllMusic

1) Nuages

https://www.youtube.com/watch?v=LY2BQk9s11Y

2) Blues for Ike

https://www.youtube.com/watch?v=iSSN3JM64Zk

3) Brazil

https://www.youtube.com/watch?v=g0MTQpDgSFc

Gogol Bordello - Super Taranta! (2007)

Οι Gogol Bordello είναι ένα συγκρότημα που δείχνει πως δεν θα σταματήσει να τρέχει ποτέ. Δίσκο με το δίσκο και συναυλία με τη συναυλία, ο Eugene Hutz και η ομάδα του (που την αποτελούν ενθουσιώδεις και αναμαλλιασμένοι τσιγγάνοι), συνεχίζουν να δημιουργούν απίστευτα εφευρετική, προκλητική, έξυπνη, βραχνή μουσική που αρνείται να κατηγοριοποιηθεί και δεν περιορίζεται σε στυλ. Το ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο στοιχείο είναι ότι οι Gogol Bordello δεν προσπαθούν να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από το πλήθος, προκειμένου να περιορίσουν το κοινό τους ή να προσελκύσουν μόνο μια επίλεκτη - περιθωριακή - ομάδα ανθρώπων και θαυμαστών.  Αντίθετα, υιοθετώντας τόσες πολλές διαφορετικές μουσικές φόρμες - την κλασική πια γι αυτούς τσιγγάνικη μουσική που ενίοτε την παντρεύουν με dub, punk, flamenco, tarantella, και reggae - διευρύνουν τη γοητεία τους, επιδιώκοντας παγκόσμια απήχηση που πράγματι ξεπερνάει πια πολλά γεωγραφικά και πολιτιστικά σύνορα. Προφανώς, αυτό είναι αποτέλεσμα της καθαρής (πούρας) μορφής που έχει η μουσική τους, σε αντίθεση με την ομογενοποιημένη και ασφυκτικά περιορισμένη μορφή των σύγχρονων παραγωγών. Έτσι, καταφέρνουν να βγαίνουν προς τα έξω με μια εξαιρετική δύναμη, που τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από καθαρό rock’n’roll! Με τον τρόπο τους οι Gogol Bordello (και κυρίως ο ίδιος ο Eugene Hutz που είναι μετανάστης ο ίδιος), μας καλούν να προχωρήσουμε πέρα από τον εαυτό μας και τους πολιτιστικούς μας περιορισμούς και να κοιτάξουμε προς μια διεθνή κοινωνία, όπου ο τόπος γέννησης και η οικογενειακή προέλευση είναι μόνο δύο από τα πολλά στοιχεία αυτοπροσδιορισμού. Μουσικολογικά, το άλμπουμ αποτελείται από ένα συνηθισμένο μείγμα Gogol Bordello: ρέμπελοι τσιγγάνικοι ρυθμοί, γρήγορα βιολιά, φρενήρες ακορντεόν και δυνατές κιθάρες. Υπάρχει όμως και μια έντονη μελωδικότητα, πιο έντονη από ό, τι στα προηγούμενα άλμπουμ της μπάντας. Επίσης, μια υπόγεια σκοτεινή διάθεση που υπαινίσσεται τα προβλήματα του κόσμου που τραγουδά ή που εμπνέουν τον Hutz χωρίς να υποκύπτει όμως σε αυτά, εις βάρος της δύναμης και του χορού. Έτσι, η ένταση στη φωνή του και η μουσική συνδυάζονται για να εκφράσουν τον αγώνα όλων των ανθρώπων  ενάντια σε ότι τους κρατά πίσω ή τους υποτάσσει. Αυτή είναι τελικά και η πραγματική ικανότητά του Hutz: να μεταφέρει την κοινή ανθρώπινη εμπειρία, ανεξάρτητα από τη φυλή, το φύλο, την εθνικότητα, ή ακόμη και τη γλώσσα. Πράγματι, η γλώσσα και η μορφή κατά αυτόν τον τρόπο έχουν περιορισμένη σημασία για να μεταφέρει το μήνυμα του και είτε τραγουδάει Αγγλικά είτε Ουκρανικά, είτε χοροπηδάει με punk ή λικνίζεται με μια ρώσικη μελωδία, η πρόθεσή του, οι ιδέες του, το πάθος του γίνονται πάντα κατανοητά. Το Super Taranta! είναι το αποκορύφωμα μιας θαυμάσιας μουσικότητας, αστείρευτης ενέργειας, μιας έμφυτης αίσθησης της διασκέδασης αλλά ταυτόχρονα και μια δέσμευση απέναντι στην πρόοδο και την καινοτομία. Επίσης είναι ένα άλμπουμ για γιορτή και χορό. Γιατί η μουσική πρέπει να είναι και τέτοια: ξεσηκωτική!

Πηγή: Marisa Brown, AllMusic

Επιλεγμένα Τραγούδια:

1) Wanderlust King

https://www.youtube.com/watch?v=K3SUPPeuRdU

2) Super Taranta

https://www.youtube.com/watch?v=qZZFqrvBflo

3) Dub The Frequencies of Love

https://www.youtube.com/watch?v=7Q0kUEiTOwY

The Go-Betweens - The Friends of Rachel Worth (2000)

Δώδεκα χρόνια μετά τη διάλυση τους οι Robert Forster και Grant McLennan επανασυνδέθηκαν για να δημιουργήσουν τους Go-Betweens της νέας χιλιετηρίδας… Το Friends of Rachel Worth
αποτελεί το έβδομο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Brisbane της Αυστραλίας που ξεκίνησε το 1978. Αν και οι κριτικοί δεν καλοείδαν το άλμπουμ, με την έννοια ότι δεν αποτελούσε συνέχεια του συγκροτήματος από το σημείο που είχαν σταματήσει, εντούτοις η προσωπική μου άποψη είναι ότι υπάρχει και συνέχεια και αλλαγή (continuity and change). Άλλωστε, είχαν μεσολαβήσει αρκετά χρόνια και αρκετά συγκροτήματα είχαν παρουσιαστεί που άλλαξαν το ύφος και το στυλ της indie pop. Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, λόγος να επανέρχεται ένα συγκρότημα στο προσκήνιο αν δεν έχει να συνεισφέρει κάτι νέο – αλλά αντίθετα παραμένει προσκολλημένο στις παλιές του συνταγές. Και αυτό νομίζω φαίνεται τελικά στο άλμπουμ. Αν και τα έγχορδα (βιολί και βιόλα) που αποτελούσαν αναπόσπαστο στοιχείο των τελευταίων άλμπουμ τους εμφανίζονται σποραδικά, αυτό δεν συνθέτει ένα σημαντικό στοιχείο αλλαγής από τον προηγούμενο χαρακτηριστικό ήχο του συγκροτήματος. Εδώ θα βρούμε μια πιο ποιητική, σχεδόν νωχελική pop, αρκετά διαφορετική από την κολλεγιακή διάθεση των πρώτων χρόνων του συγκροτήματος, η οποία τραγουδιέται (σχεδόν ομιλείται) με φωνητικά παρόμοια με του Lou Reed και υφαίνεται με υπέροχες μελωδίες των οποίων η γοητεία ξετυλίγεται με επανειλημμένες ακροάσεις. Οι «γυμνές» κιθάρες και τα τύμπανα προδίδουν μερικές ακόμα από τις επιρροές της μπάντας (Velvet Underground, Patti Smith) και το γενικό folk-pop αποτέλεσμα είναι πανέμορφο με τους μισό-απαγγελλόμενους στίχους να ρέουν μέσα στη μελωδία.

Πηγή: Hal Horowitz AllMusic

Επιλεγμένα Τραγούδια:

1) He Lives My Life

https://www.youtube.com/watch?v=1WMRAGLm1TY

2) The Clock

https://www.youtube.com/watch?v=FZ8oQmJhu0g

3) German Farmhouse

https://www.youtube.com/watch?v=lwfdZhHMRlk