Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015

Archive - Take My Head (1999)


Αυτή η ανάρτηση παρουσιάζει δύο ιδιομορφίες. Πρώτον, ενώ γράφεται μέσα Οκτώβρη εγώ έχω ακόμα καλοκαιρινή διάθεση, την οποία μου βγάζει ιδιαίτερα το συγκεκριμένο άλμπουμ. Δεύτερον, επειδή, από μουσική άποψη το Take My Head, δεν θεωρείται από τα καλά άλμπουμ των Archive. Αντίθετα, τόσο οι κριτικοί, όσο και μερίδα των fans του συγκροτήματος το θεωρούν από κακό ως απλώς μέτριο προς το καλό. Κυρίως, επειδή σαν δουλειά διαφέρει πολύ από το πρώτο άλμπουμ των Archive, το Londinium, αλλά και από τα υπόλοιπα. Με την έννοια ότι δεν είναι τόσο σκοτεινό, όπως οι συνηθισμένες δουλειές τους. Είναι πιο μελωδικό, πιο pop, πιο καλοκαιρινό (άντε πάλι!). Πράγματι, αν το Londinium δούλεψε ώστε να χαρακτηριστούν οι Archive ως ένα dark Trip Hop σχήμα, το δεύτερο αυτό άλμπουμ τους διαφοροποιεί σημαντικά. Καταρχήν, η σύνθεση του σχήματος έχει σχεδόν ολοσχερώς αλλάξει – αν και αυτό είναι μάλλον αναμενόμενο καθώς οι Archive είναι περισσότερο ένα project  παρά συγκρότημα (κατά τη γνώμη μου). Από μουσικής πλευράς, το Take My Head έχει σχέση με το Londinium κυρίως σε ό,τι αφορά στις ενορχηστρώσεις (στις οποίες διατηρείται η μεγαλοπρεπής χρήση των εγχόρδων baroque στοιχείων). Εδώ, όμως οι μελωδίες λειτουργούν για να ανατάξουν και όχι να υποβάλλουν τον ακροατή – και το αποτέλεσμα είναι ένα: Pop. Ένας μελωδικός pop δίσκος, χωρίς να λείπει εντελώς το σκοτεινό alternative hip hop, με όμορφα τραγουδάκια, ιδανικά για έρωτα ή αναθέρμανση αυτού - και αν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά είναι ό,τι πρέπει για χορό σε καλοκαιρινές αμμουδιές. Η πορεία του συγκροτήματος θα είναι η επιστροφή στα σκοτάδια, μόνο που σταδιακά θα χάσουν τον electronic χαρακτήρα, προς όφελος του neo Prog-Rock, στο οποίο όμως θα διατηρήσουν τις συμφωνικές προσεγγίσεις.

Πηγή: Amazon   


1) Love In Summer



2) The Way You Love Me



3) You Make Me Feel




The Dream Syndicate – Tell Me When It’s Over: The Best οf Dream Syndicate (1992)


Καμιά φορά είναι περίεργο πως κάποια συγκροτήματα ή καλλιτέχνες αφήνουν ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική ιστορία, παρά το γεγονός ότι είχαν μικρή καριέρα και αντίστοιχα λιτή (σε αριθμό) παραγωγή δίσκων. Οι Dream Syndicate κυκλοφόρησαν μόλις τέσσερις δίσκους, αλλά ως σήμερα συγκαταλέγονται στα σημαντικά συγκροτήματα της αμερικάνικης underground της δεκαετίας του 1980. Και αυτό γιατί παρά το γεγονός ότι δεν γνώρισαν ποτέ εμπορική επιτυχία, έμειναν στην ιστορία ως εκπρόσωποι της σκηνής που αποκαλέστηκε Paisley Underground (μαζί με Green On Red, Rain Parade, The Long Ryders, The Bangles). Παρακλάδι και η PU μιας ακόμα ευρύτερης οικογένειας, της Jangle Pop (R.E.M., The Smiths, The Go-Betweens, The Stone Roses, The Housemartins κ.λπ.), η PU, που εκδηλώθηκε κυρίως στο Los Angeles, ενσωμάτωσε στοιχεία της ψυχεδελικής και garage rock με τη folk rock μουσική (εμπνεόμενη κυρίως από τους Byrds), δημιουργώντας χαρακτηριστικό ήχο, δομή και χρώμα στη μουσική των συγκροτημάτων που διακρίνονταν από πλούσιες φωνητικές και κιθαριστικές αρμονίες και στιβαρή αν και υποβόσκουσα ρυθμική βάση. Το Tell Me When It’s Over, συγκεντρώνει τις καλύτερες στιγμές αυτής της βραχύβιας πορείας, αποδίδοντας τα δέοντα σε όλη τους τη δουλειά. Βέβαια, τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου προέρχονται από το ντεμπούτο τους, το The Days of Wine and Roses, το οποίο είχε προκαλέσει αίσθηση με την αλά Velvet Underground κιθαριστική περιπλάνηση και βοήθησε στο χτίσιμο της underground φήμης τους. Η συνέχεια του συγκροτήματος δεν ήταν τόσο επιτυχής, καθώς απέβαλαν τη Velvet αισθητική ενώ έγινα πιο μελωδικοί και λιγότερο θορυβώδεις, αλλά και από αυτή τη συνέχεια έχουν προκύψει μικρά διαμαντάκια. Στη συνέχεια ο επικεφαλής του συγκροτήματος Steve Wynn θα ακολουθήσει τη δική του μοναχική πορεία, η οποία όμως τον έκανε αρκετά αγαπητό στην Ελλάδα.

Πηγή: Mark Deming, AllMusic, Wikipedia 


1) Tell Me When It's Over



2) Loving The Sinner, Hating The Sin



3) Merrittville






Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

Aretha Franklin - I Never Loved A Man The Way I Love You (1967)


Το I Never Loved είναι ο ενδέκατος δίσκος της ντίβας της soul, ο οποίος παρά το γεγονός ότι κατακρεουργήθηκε από τους κριτικούς όταν κυκλοφόρησε, εντούτοις σε πιο πρόσφατες αναθεωρήσεις έφτασε να συμπεριλαμβάνεται στους καλύτερους δίσκους R&B όλων των εποχών. Ενδεικτικά, σε ένα αφιέρωμα στα 50 καλύτερα γυναικεία άλμπουμ του Rolling Stone κατέλαβε την πρώτη θέση. Ο δίσκος περιέχει τραγούδια από μεγάλους συνθέτες της μαύρης μουσικής όπως οι Otis Redding, Sam Cooke, Henry Glover ενώ περιέχει και κομμάτια της ίδιας της Franklin. Βέβαια, απλά και μόνο η ύπαρξη του Respect ανάμεσα στα τραγούδια του δίσκου αρκεί για να δώσει στο άλμπουμ τον χαρακτήρα του κλασικού. Δεν είναι όμως μόνο τα κομμάτια που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην επιτυχία του δίσκου αλλά και η παραγωγή, η οποία φρόντισε να μαζέψει πολύ καλούς μουσικούς από τα περίφημα Muscle Shoals στούντιο, που απέδωσαν καταπληκτικά τα μουσικά μέρη. Με τον δίσκο αυτό «απονεμήθηκε» δικαιωματικά πλέον στην Franklin ο τίτλος της Βασίλισσας της Soul, η οποία με το I Never Loved, δημιούργησε ένα soul ορόσημο.

Πηγή:  Jason Ankeny, AllMusic, Wikipedia


1)  I Never Loved A Man The Way I Love You



2) Save Me



3) Respect




Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2015

Albert King - Born Under A Bad Sign (1967)


Οι μεγάλοι δίσκοι (Long Play όπως τους λέγαμε) των μουσικών μέχρι την δεκαετία του 60 αλλά και κατά τη διάρκεια αυτής σε πολλές περιπτώσεις, δεν είχαν τη λογική του άλμπουμ. Ήταν περισσότερο συλλογές singles 45 στροφών που κάποια στιγμή η εταιρεία ή ο καλλιτέχνης αποφάσιζαν να πακετάρουν για εμπορικούς λόγους. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό για τον δίσκο αυτό, καθώς βγήκε 5 ολόκληρα χρόνια μετά τον πρώτο μεγάλο δίσκο του King, The Big Blues (ο οποίος είναι εξίσου καλός). Τα περισσότερα τραγούδια είναι singles, υπάρχουν όμως και κάποια τραγούδια που γράφτηκαν για το άλμπουμ. Η διαφορά είναι ότι ο δίσκος αυτός χαιρετίστηκε, εκ των υστέρων, ως ένα άλμπουμ που άλλαξε την πορεία της Blues μουσικής εξασφαλίζοντας από τη μία τη συνέχεια της αλλά και διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα την υστεροφημία της. Επηρέασε δε ορδές μουσικών (κυρίως κιθαρίστες) και έδωσε στην Blues μια νέα κατεύθυνση προς τη soul jazz (αποτέλεσμα της συνεργασίας του King με τον Booker T και τους MGs του). Του έχει δε απονεμηθεί Grammy, και του έχουν αποδοθεί οι χαρακτηρισμοί "Ιστορικό Blues Άλμπουμ" και "Κλασική Blues Ηχογράφηση", ενώ το Rolling Stone το έχει ανακηρύξει στη θέση 499 από τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Διαθέτει τέλος ένα αλλοπρόσαλλο εξώφυλλο!


1) Crosscut Saw


 https://www.youtube.com/watch?v=31g23A3cRlE


2) Born Under A Bad Sign


https://www.youtube.com/watch?v=2Py37G9qsfY


3) Kansas City


https://www.youtube.com/watch?v=2-sIU7bxhQQ



The Blues Brothers - The Blues Brothers Original Soundtrack (1980)


Οι Blues Brothers που όλοι γνωρίζουμε ξεκίνησαν ως ένα μικρό νούμερο στο αμερικάνικο κωμικό σόου Saturday Night Live, αλλά σύντομα απέκτησαν φανατικό κοινό, καθώς συνδύαζαν την κωμωδία με την κλασική αμερικάνικη μουσική, με αποτέλεσμα να γίνουν αυτόνομη comic act παρουσία, η οποία έφτασε να κυκλοφορήσει μια ταινία με τεράστια εμπορική επιτυχία και τρεις δίσκους (όλοι live ας σημειωθεί). Η ταινία The Blues Brothers παρά το χαζό στόρυ εξακολουθεί να αποτελεί ένα φιλμ που στοιχειώνει τα χρόνια της πρώιμης εφηβείας μας και είναι η αιτία που εξ αιτίας της πολλοί από εμάς γνωρίσαμε κλασικές αμερικάνικες μουσικές όπως οι soul, blues, r&b, rock n roll, jazz ακόμα και η country. Γι αυτό το λόγο το Rolling Stone magazine ανακήρυξε το soundtrack της ταινίας δίσκο της χρονιάς παρά το γεγονός ότι κριτικά στάθηκε αρνητικά απέναντι του, εξ αιτίας του γεγονότος ότι όλα τα κομμάτια ήταν διασκευές συν το γεγονός ότι το δίδυμο των Dan Aykroyd και John Belushi δεν ήταν μουσικοί αλλά ηθοποιοί, οπότε δεν μπορούσαν να σταθούν σε ανάλογη κριτική. Πλην όμως σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε το Punk και το New Wave και προετοιμαζόταν το έδαφος για την pop σαχλαμάρα της δεκαετίας του '80, οι Blues Brothers ήταν εκεί για να κρατήσουν τα μπόσικα και να θυμίσουν παγκοσμίως την πραγματική μουσική, η οποία στα χείλια του Dan Aykroyd έγινε μέχρι και πολιτικό επιχείρημα. Ο δίσκος μάλιστα ενισχύθηκε με συνεισφορές των μεγάλων Ray Cahrles, Cab Calloway, James Brown και Aretha Franklin! Το δίδυμο με την τεράστια επιτυχία διαλύθηκε απρόοπτα έπειτα από τον θάνατο του John Belushi εξ αιτίας υπερβολικής δόσης ναρκωτικών που έκανε με τον φίλο του Robert De Niro. Έγιναν προσπάθειες επανεμφάνισης με τον αδερφό του John, James Belushi και τον τιτανοτεράστιο John Goodman, οι οποίες είχαν ενδιαφέρον αλλά ποτέ δεν ήταν το ίδιο επιτυχείς.

ΥΓ: Οι John και James Belushi είχαν μητέρα την Agnes Demetri Samaras και πατέρα τον Adam Anastasio Belushi (πιθανόν από το Μπέλλος), από την περιφέρεια της Κορυτσάς και ένα χωριό ακριβώς πάνω στα ελληνοαλβανικά σύνορα, γεγονός που έχει δημιουργήσει μια διαχρονική φιλονικία για την καταγωγή τους και το αν είναι Έλληνες Βορειοηπειρώτες ή Αλβανοί Ορθόδοξοι. O James παντως επισκέφθηκε τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Φανάρι το 2010 για να λάβει την ευχή του.

Βέβαια αυτή η εθνολογική διαμάχη δεν έχει καμία σχέση με τον δίσκο. Εδώ έχει μόνο ένα: America!


1) Everybody Needs Somebody To Love




https://www.youtube.com/watch?v=EHV0zs0kVGg


2) Rawhide



https://www.youtube.com/watch?v=RdR6MN2jKYs


3) Jailhouse Rock


https://www.youtube.com/watch?v=pW1hazYKd5o






The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band - The Broken Circle Breakdown (OST 2012)


Ο δίσκος αυτός αποτελεί το soundtrack από την εξαιρετική (αν και ψυχοπλακωτική) Βέλγικη ταινία The Broken Circle Breakdown, η οποία εκτός των πολλών διακρίσεων της είχε προταθεί και για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Ο τίτλος της ταινίας είναι εμπνευσμένος από τον κλασικό θρησκευτικό ύμνο Will the Circle Be Unbroken, ο οποίος είναι ιδιαίτερα σημαντικός στην λαϊκή μουσική παράδοση της Αμερικής και ο οποίος έχει διασκευαστεί σε country τραγούδι από τον AP Carter, ιδρυτή του περίφημου συγκροτήματος The Carter Family (στο οποίο συμμετείχε και η ανιψιά του June Carter, μετέπειτα σύζυγος του Johnny Cash). Η μουσική παίζει κεντρικό ρόλο στην ταινία και ήταν καθοριστική στην επιτυχία της. Αν αναλογιστεί κανείς ότι η μουσική είναι κυρίως Bluegrass και δευτερευόντως Country γίνεται αντιληπτό ότι στην Ευρώπη υπάρχει ένα κοινό που έχει ανακαλύψει και αγαπάει την παραδοσιακή αμερικάνικη μουσική. Η Bluegrass ως μουσικό ιδίωμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς είναι ο πρόδρομος της μοντέρνας Country και αποτελεί την αμερικάνικη μετεξέλιξη της λαϊκής κέλτικης και βρετανικής μουσικής που έπαιζαν οι απόγονοι των αποίκων από τη Γηραιά Αλβιόνα στις νέες χώρες. Για τον λόγο αυτό η Bluegrass ακόμα και σήμερα εκτελείται από όργανα που παράγουν φυσικό ήχο: ακουστική κιθάρα, κοντραμπάσο, μπάντζο, μαντολίνο και βιολί ενώ δίνει έμφαση στα χορωδιακά μέρη, γεγονός που απαιτεί από τους μουσικούς εξαιρετικές ικανότητες για να την αποδώσουν ζωντανά σε μεγάλο κοινό. Η μπάντα που εκτελεί τα τραγούδια του δίσκου είχε ήδη στηθεί πριν το γύρισμα της ταινίας καθώς στο Βέλγιο το έργο παιζόταν ως θεατρική παράσταση, η επιτυχία της οποίας οδήγησε στη δημιουργία της ταινίας. Παρότι Βέλγοι, αποδίδουν εξαιρετικά τα παραδοσιακά και σύγχρονα Bluegrass κομμάτια ενώ το κυρίως δίδυμο των Johan Heldenberg και της αισθησιακής Veerle Baetens εκτός από την έχουν πιάσει πολύ καλά το τραγουδιστικό ύφος της μουσικής αυτής. Για τον λόγο αυτό η μπάντα εξακολουθεί να υφίσταται, χωρίς να έχει βγάλει άλλο δίσκο, κάνοντας τουρνέ στο Βέλγιο και την υπόλοιπη Ευρώπη με εξαιρετική επιτυχία και ενθουσιώδη κοινά. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός και περιέχει γνωστά Bluegrass και Country τραγούδια, αλλά περιέχει και εκπλήξει με πολύ καλές διασκευές Rock κομματιών, όπως το Further On Up The Road του Bruce Springsteen και το Sister Rosetta Goes Before Us της Sam Phillips.

Πηγή: Wikipedia 


1) Further On Up The Road



https://www.youtube.com/watch?v=ZaVhY52Hx70

2) The Boy Who Wouldn't Hoe Corn




3) Sandmountain


https://www.youtube.com/watch?v=DaYSsYUem8M












Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015

Bobby "Blue" Bland - Two Steps From The Blues (1961)

Οι κριτικοί θεωρούν ότι το Two Steps From The Blues είναι ο απόλυτος δίσκος του Bobby Bland και μάλιστα υποστηρίζουν ότι συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους electric blues & soul blues δίσκους. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω! Από ιστορικής άποψης είναι ένας δίσκος ορόσημο, γιατί βρίσκεται στο μεταίχμιο της μεταμόρφωσης των Blues, με την ως τότε γνωστή μορφή τους (juke joint, gospel, southern κ.α.) σε ηλεκτρικά Blues. Επιπλέον, ο Bland είχε την τύχη να συνεργαστεί γι αυτόν τον δίσκο με συνθέτες που πρέπει να βρίσκονταν σε τεράστια φόρμα, γιατί όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι μεγάλα ή μικρά διαμάντια, τα οποία σχεδόν στο σύνολο τους αποτέλεσαν το καθιερωμένο playlist των live εμφανίσεων του Bland και έγιναν, ας πούμε, τα κλασικά του hits. Η αλήθεια είναι πως ο δίσκος, όπως πάρα πολλοί LP δίσκοι εκείνης της εποχής, είναι στην ουσία μια συλλογή από singles. Έτσι εξηγείται πως τα τραγούδια αυτά βρίσκονται σε δεκάδες συλλογές «best of» -  σχεδόν όλος ο δίσκος είναι best of! Παραβλέποντας αυτή τη λεπτομέρεια, το Two Steps είναι αναμφίβολα ένας δίσκος που στέκεται στο σύνολο του, ένας από τους καλύτερους Blues δίσκους, ένα γιγαντιαίο βήμα μετάβασης προς τη soul, παρόμοιο με εκείνα που έκανε την ίδια εποχή ο μεγάλος Ray Charles.

Πηγή: Stephen Thomas Erlewine, AllMusic


1) St. James Infirmary


https://www.youtube.com/watch?v=iHh4wBGQZD0


2) Don’t Cry No More


https://www.youtube.com/watch?v=5gVmx91JV_0


3) I’m Not Ashamed


https://www.youtube.com/watch?v=JJLTmuudfqU






Creedence Clearwater Revival – Pendulum (1970)


Όταν κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος (και ήδη από το 1969), οι CCR θεωρούνταν από ένα μεγάλο τμήμα των trendy μουσικοκριτικών της εποχής ένα πολύ Pop συγκρότημα για τα δικά τους ψυχεδελικά και γκαραζιέρικα γούστα και αυτό αντανακλούσε και στην αποδοχή που είχαν από το χίπικο κοινό. Για του ίδιους και ειδικά για τον John Fogerty, το συνεχές σφυροκόπημα δεν μπορούσε πλέον να γίνει ανεκτό και το Pendulum σχεδιάστηκε προκειμένου να απαντήσουν - και να σιωπήσουν τους κριτικούς. Για τον λόγο αυτό ο δίσκος διαθέτει μεγαλύτερο όγκο στον ήχο, με πνευστά, πλήκτρα, χορωδία και φυσικά μια γυαλιστερή παραγωγή. Τα τραγούδια επίσης φλερτάρουν με την underground αισθητική της εποχής και είναι, ας πούμε, πιο σοβαρά και σφιχτά. Επίσης, ο δίσκος παρουσιάζεται ως ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ σε αντίθεση με προηγούμενους CCR δίσκους που ακολουθούσαν τη λογική να εντάσσουν διασκευές γνωστών hits σε συνδυασμό με δικά τους singles (όπως έκαναν αρκετά συγκροτήματα τη δεκαετία του ’60, προκειμένου να αυγατίσουν τη δουλειά τους και να πουλήσουν περισσότερο).  Βέβαια κι εδώ υπάρχουν «κλασικά» CCR κομμάτια και φυσικά είναι αυτά που έγιναν και περισσότερο δημοφιλή! Και αυτό γιατί οι πραγματικοί fans δεν είδαν με τόσο καλό μάτι την κατά τα άλλα ευγενική προσπάθεια του Fogerty να σπρώξει το συγκρότημα σε νέους πειραματισμούς στον ήχο, το στυλ και στο ύφος. Βέβαια ο Fogerty υπήρξε εκείνη την περίοδο ένας πρώτης τάξης μουσικός τεχνίτης και κατάφερε να φτιάξει έναν διαφορετικό και εξαιρετικό CCR δίσκο, ο οποίος έφτασε μάλιστα μέχρι στις παρυφές του Progressive-Rock. Το γεγονός αυτό όμως συν το ότι πολλές μπάντες της εποχής δεν θα μπορούσαν πραγματικά να συγκεντρώσουν τόσο καλό υλικό σε ένα δίσκο, δεν στάθηκαν αρκετά ώστε το Pendulum να γίνει ένας αγαπημένος δίσκος από το κοινό τους.

Πηγή: Stephen Thomas Erlewine, AllMusic


1) Hey Tonight


https://www.youtube.com/watch?v=i1PpTXtlnb0


2) Have You Ever Seen The Rain


https://www.youtube.com/watch?v=Gu2pVPWGYMQ


3) Chameleon 


https://www.youtube.com/watch?v=1IUr_GQ_NSk


Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

Blur – The Best Of Blur (2000)

Δεν έχω επιλέξει κάποιο άλμπουμ των Blur για να βάλω στις αποσκευές μου για τον παράδεισο. Οι Blur είναι όμως ένα συγκρότημα που η μουσική του σημάδεψε την δεκαετία του ’90, τη μισή από την οποία την πέρασα στο Νησί. Άρα, δεν θα μπορούσα να μην συμπεριλάβω μια λίστα με τραγούδια με τα οποία χόρεψα, χοροπήδησα και ταβάνιασα εκείνα τα ωραία χρόνια. Και αυτά τα τραγούδια ανήκουν στους Blur. Κάποιοι κριτικοί λένε πως αυτή είναι η καλύτερη μπάντα των 90s, άλλοι λένε ότι συγκαταλέγονται στις καλύτερες μπάντες όλων των εποχών. Θα ήμουν λιγότερο ενθουσιώδης για τους Blur. Πλην όμως δεν μπορώ να μη συμφωνήσω πως έγραψαν τουλάχιστον μια δεκάδα τραγούδια που θα χαρακτήριζα κλασικά. Και τα οποία θα ήθελα να ακούω στον παράδεισο!  

1) Girls And Boys


https://www.youtube.com/watch?v=WDswiT87oo8

2) Song 2


https://www.youtube.com/watch?v=SSbBvKaM6sk

3) Charmless Man


https://www.youtube.com/watch?v=p1a_4CN4onA


The Echocentrics – The Echocentrics (2011)


Τώρα για αυτόν τον δίσκο τι να πω; Πως δεν τον βαριέμαι καθόλου; Μπορεί να είναι υπερβολή – επειδή ίσως είναι νέος σε ηλικία (;), είναι όμως; Οι Echocentrics είναι μια μπάντα (είναι μπάντα όμως;), που αποτελεί δημιούργημα του αμερικανολατίνου παραγωγού Adrian Quesada και που χρησιμοποιεί στα φωνητικά την Αργεντινή Natalia Clavier και τη Βραζιλιάνα Tita Lima. Δεν είναι όμως ένας Latin δίσκος, γιατί τα τραγούδια του δίσκου ακούγονται σε τρεις γλώσσες: αγγλικά, ισπανικά, πορτογαλικά. Όσο για τη μουσική… Αποτελεί ένα αμάγαλμα downbeat, funk, soul, και φυσικά latin. Όμως όλα αυτά δεν αναμειγνύονται σε κάποια εξωτική παραλία αλλά στην αμερικάνικη έρημο: συγκεκριμένα στο Austin του Texas! Αντί λοιπόν να περιμένει κανείς να απολαύσει τη μουσική με ένα cocktail στα χέρια, μάλλον θα πρέπει να προτιμήσει tequila γιατί θα ξεπροβάλουν μπροστά του εικόνες από spaghetti western ή ακόμα και ο ίδιος ο Tarantino… Η διάθεση είναι ψυχεδελική αλλά και χαλαρή, περιέχει βαριά drums αλλά και ψυχοβγαλτικά harspicord και farfisa, κιθάρες με wha wah και εκτυφλωτική λιακάδα. Αυτά… Για πολύ enjoy!

Πηγή: Ubiquity Records


1) Don Alejo


https://www.youtube.com/watch?v=JQv3742m-x4


2) Esclavo y Amo


https://www.youtube.com/watch?v=U59lUPqyuzI


3) Dudar


https://www.youtube.com/watch?v=v_R5iF1qEG8




Dean Martin – This Time I’m Swingin’ (1960)


Ο Dean Martin προσπαθούσε πολύ καιρό να κάνει αυτόν το δίσκο και κατάφερε τελικά να τον πραγματοποιήσει όταν επιτέλους ο παραγωγός και ενορχηστρωτής Neslon Riddle ενέδωσε στο κυνηγητό του. Το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος που ο Martin ονειρευόταν, με περισσότερο swing και λιγότερο crooning για τον ίδιο, καθώς περιείχε τα απαραίτητα «πιασάρικα» πνευστά και μελετημένες – άνετες αναγνώσεις παλαιότερων αλλά και πρόσφατων αμερικάνικων standards. To Im Swinging, ήταν ένα επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ, καθώς ο Martin το δούλεψε τόσο όσο έπρεπε για να του εξασφαλίσει την επιτυχία, έχοντας εμπιστοσύνη σε αυτό που μπορούσε να κάνει ο ίδιος, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να ξεθεωθεί. Διατήρησε δηλαδή στη δουλειά του την άνετη (cool θα λεγόταν αργότερα) προσέγγιση που έβγαζε και η δημόσια εικόνα του. Στα αξιοσημείωτα ιστορικά trivia, περιλαμβάνεται το γεγονός ότι ενώ το πολύ γνωστό Aint That A Kick In The Head είχε ηχογραφηθεί, τελικά δεν κατάφερε να μπει στο άλμπουμ!   

Πηγή: William Ruhlmann, AllMusic & Wikipedia

1) I Can't Believe That You're In Love With Me



https://www.youtube.com/watch?v=yfKSQgHIorE


2) You're Nobody Til' Somebody Loves You


https://www.youtube.com/watch?v=DIAEAVKcKrs


3) Please Don't Talk About Me When I'm Gone


https://www.youtube.com/watch?v=9qpWYeVWbVk




Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

Depeche Mode - Songs Of Faith & Devotion (1993)

Όταν βγήκε αυτός ο δίσκος στο μουσικό στερέωμα μεσουρανούσαν οι Nirvana, οι οποίοι είχαν καταφέρει να αλλάξουν εντελώς το περιεχόμενο της έκφρασης Alternative, δημιουργώντας ένα πρόβλημα τοποθέτησης στους υπόλοιπους εναλλακτικούς που απείχαν από τις σκληρές κιθάρες, τα μακριά μαλλιά και τα βρωμερά ρούχα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει μια εσωτερική συζήτηση στη μουσική κολεκτίβα των Depeche Mode, όχι πάντα ήρεμη, με τον David Gahan να προσπαθεί να πείσει το συγκρότημα να βγει προς τα έξω σε μια πιο rock εκδοχή. Το παρουσιαστικό του εκείνη την εποχή πρόδιδε άλλωστε τις προθέσεις του: μακρύ μαλλί και δερμάτινα… Ο Gahan ήθελε κιθάρες… Σε αυτό το πλαίσιο βγήκε το Songs Of… , το οποίο είναι ένα κλασικό μεν DM άλμπουμ αλλά με πολλά – πολλά ηχητικά κόλπα που του δίνουν μια άλλη διάσταση, πιο rock πράγματι αλλά και πολύ καλά δουλεμένη. Από λυρικής άποψης, τα τραγούδια του δίσκου για μια ακόμα φορά βυθίζονται στους συναισθηματικούς λαβύρινθους της ατελούς αγάπης, στην οποία προσδίδουν πνευματικές – σχεδόν μεταφυσικές – διαστάσεις, μπερδεύοντας το προσωπικό συναίσθημα με τη θρησκευτική ευλάβεια. Ως αποτέλεσμα, όλοι μας αισθανόμαστε πολύ πιο άσχημα από τότε… μέχρι σήμερα!


Πηγή: Ned Raggett, AllMusic

1) I Feel You


https://www.youtube.com/watch?v=iTKJ_itifQg

2) Walking In My Shoes 


https://www.youtube.com/watch?v=GrC_yuzO-Ss

3) In Your Room


https://www.youtube.com/watch?v=cGvZyrhObrg


Echo & The Bunnymen – Ocean Rain (1984)

Εντάξει, η ένταξη αυτού του δίσκου στην βαλίτσα για τον παράδεισο είναι παραπάνω από προφανής… Και μόνο μια εξήγηση είναι αρκετή, όχι μόνο γι αυτόν αλλά και για άλλους δίσκους της εποχής: Μπορεί να μεγαλώσαμε και να αγαπάμε ακόμα την κλασική rock αλλά η πραγματική μουσική της γενιάς μου είναι το Punk και η New Wave. Ναι, με δυσκολία θα βάλω να ακούσω το London Calling ένα απόγευμα στα καλά καθούμενα, αν όμως τύχει και το ακούσω, το κορμί μου θα γίνει ξαφνικά πάλι η ρουκέτα των δεκαεπτά μου χρόνων, όταν είχα την τύχη να δω τους Clash ζωντανά για μια και μοναδική φορά. Επειδή μάλιστα είχα και την τύχη να ζήσω για κάποια χρόνια στο Νησί (ένα είναι το Νησί - το υπόλοιπο λέγεται Ευρώπη), είχα την αίσθηση ότι ήδη ήμουνα ένας βετεράνος της σκηνής που με τη γνώση και την εμπειρία της συμμετοχής (που δεν είχα), μπορούσα να ταυτιστώ με τα νέα (τότε) ρεύματα της Acid House και της ηλεκτρονικής μουσικής. Έτσι μιλάει και το Ocean Rain μέσα μου. Και αυτά είναι αρκετά για να μπει στη βαλίτσα. Αλλά ας πω και λίγα λόγια για τον δίσκο… Το Ocean Rain ήρθε στον απόηχο ενός πειραματικού και απογοητευτικού για τους Bunnymen δίσκου, του Porcupine, κατά τον οποίο το συγκρότημα δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν είναι Punk, New Wave ή νέο-ψυχεδελικό σχήμα. Εδώ λοιπόν οι Bunnymen εγκαταλείπουν τους πειραματισμούς προς όφελος πιο συμβατικών και απλών δομών - Pop δηλαδή - και παράγουν τον ωραιότερο και πιο αξιομνημόνευτο δίσκο της καριέρας τους. Οι κιθάρες έχουν υποτονική υφή και χρησιμοποιούνται για να κεντήσουν μικρές διακοσμητικές λεπτομέρειες σε μια συλλογή από δυνατές μελωδίες που προσφέρει ο Ian McCulloch ως συνεισφορά στο άλμπουμ. Εδώ την πρωτοκαθεδρία έχει ο χορός των έγχορδων φαντασμάτων που σε συνδυασμό με μια υποβλητική παραγωγή καταλήγει  σε έναν μουσικό καταρράκτη που σε μένα θυμίζει το wall of sound του Phil Spector, προσαρμοσμένο στα eighties.  Το αποτέλεσμα είναι δραματικό και μεγαλειώδες.


Πηγή: Jason Ankeny, AllMusic

1) Silver


https://www.youtube.com/watch?v=1rAGt8XXzBM

2) Nocturnal Me


https://www.youtube.com/watch?v=jVR5t8f53rI

3) The Killing Moon


https://www.youtube.com/watch?v=LWz0JC7afNQ



Curtis Mayfield - Roots (1971)

Τον δίσκο αυτό οι κριτικοί τον έχουν χαρακτηρίσει οραματικό - ορόσημο. Η αλήθεια είναι πως είναι συναρπαστικός ο τρόπος με τον οποίο ο Mayfield κατακτά τους υψηλούς μουσικούς (και όχι μόνο) στόχους που είχε θέσει στον εαυτό του πριν την ηχογράφηση του δίσκου. Μια πλημύρα από την πιο γλυκιά και εύγλωττη soul διαχύνεται από την αρχή ως το τέλος του δίσκου, με έντονα όμως τα funk στοιχεία που θα σε κάνουν να σηκωθείς όρθιος - για να τον ακούσεις καλύτερα! Οι ιδιαίτερες μουσικολογικές φιλοδοξίες του Mayfield και οι ανεπτυγμένες πολιτικές του ευαισθησίες παρουσιάζονται εδώ με ένα πάντρεμα πλούσιων σε λεξιλόγιο στίχων και εκτεταμένων μουσικών μορφών για να παράγουν ιδεαλιστικούς πλην όμως εκθαμβωτικούς λυρικούς ύμνους. Η μουσική είναι ακόμα πιο τολμηρή, με τον Mayfielfd να επεκτείνει τα ορχηστρικά μέρη με τη συγκέντρωση και μεταμόρφωση μιας μπάντας studio μουσικών σε πραγματική soul ορχήστρα.


Πηγή: Bruce Eder, AllMusic

1) Get Down


https://www.youtube.com/watch?v=T5YkVfpy_LI

2) Beautiful Brother Of Mine 


https://www.youtube.com/watch?v=uxiiPSi-_Po



Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2015

Audra Mae - The Happiest Lamb (2010)




Τραγουδίστρια και συνθέτης η Audra Mae είναι μικρανήψι της Τζούντι Γκάρλαντ από την πλευρά της μητέρας της και μεγάλωσε ακούγοντας Country και Jazz. Από την πατρίδα της την Οκλαχόμα μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2004, αποφασισμένη για μεγάλα πράγματα. Εκεί κατάφερε και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner Chappell και ξεκίνησε στη δισκογραφία με μια διασκευή του Dylan με τίτλο Forever Young για το soundtrack της σειράς FX Sons of Anarchy. Το 2009, το Who I Was Born to Be που συνυπέγραψε με το σουηδικό συγκρότημα Play Production  συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της Susan Boyle, νικήτριας του βρετανικού Whos Got Talent, που πούλησε εννέα εκατομμύρια αντίτυπα. Τα τραγούδια της Mae είναι ένας επιτυχημένος συνδυασμός Pop και Americana με επιρροές από Rock, Blues, Country και Folk. Αυτό το πρώτο άλμπουμ της Mae διαθέτει ηλιόλουστες μελωδίες, πληθωρικά φωνητικά αλλά και μια διάχυτη λυρικότητα που υπαινίσσεται μικρά συναισθηματικά σκοτάδια. Τα τραγούδια του Lamb στην πραγματικότητα είναι ως επί το πλείστον απεγνωσμένα, αλλά η καθαρή, λιτή, alto φωνή της Mae, σε συνδυασμό με τις ακουστικές ενορχηστρώσεις και το ηχητικό βάθος εμποδίζουν τον δίσκο να περιπλανηθεί σε ζοφερά μονοπάτια.  

Πηγή: J. Poet, AllMusic

1) The Happiest Lamb


https://www.youtube.com/watch?v=zCVXhACjS-w

2) Bandita


https://www.youtube.com/watch?v=4KYDUatZbjk

3) Little Sparrow


https://www.youtube.com/watch?v=ziBKKjEipmI