Δώδεκα χρόνια μετά τη διάλυση τους
οι Robert Forster και Grant McLennan επανασυνδέθηκαν για να δημιουργήσουν τους Go-Betweens της νέας
χιλιετηρίδας… Το Friends of Rachel Worth
αποτελεί το έβδομο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Brisbane της Αυστραλίας που ξεκίνησε το 1978. Αν και οι κριτικοί δεν καλοείδαν το άλμπουμ, με την έννοια ότι δεν αποτελούσε συνέχεια του συγκροτήματος από το σημείο που είχαν σταματήσει, εντούτοις η προσωπική μου άποψη είναι ότι υπάρχει και συνέχεια και αλλαγή (continuity and change). Άλλωστε, είχαν μεσολαβήσει αρκετά χρόνια και αρκετά συγκροτήματα είχαν παρουσιαστεί που άλλαξαν το ύφος και το στυλ της indie pop. Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, λόγος να επανέρχεται ένα συγκρότημα στο προσκήνιο αν δεν έχει να συνεισφέρει κάτι νέο – αλλά αντίθετα παραμένει προσκολλημένο στις παλιές του συνταγές. Και αυτό νομίζω φαίνεται τελικά στο άλμπουμ. Αν και τα έγχορδα (βιολί και βιόλα) που αποτελούσαν αναπόσπαστο στοιχείο των τελευταίων άλμπουμ τους εμφανίζονται σποραδικά, αυτό δεν συνθέτει ένα σημαντικό στοιχείο αλλαγής από τον προηγούμενο χαρακτηριστικό ήχο του συγκροτήματος. Εδώ θα βρούμε μια πιο ποιητική, σχεδόν νωχελική pop, αρκετά διαφορετική από την κολλεγιακή διάθεση των πρώτων χρόνων του συγκροτήματος, η οποία τραγουδιέται (σχεδόν ομιλείται) με φωνητικά παρόμοια με του Lou Reed και υφαίνεται με υπέροχες μελωδίες των οποίων η γοητεία ξετυλίγεται με επανειλημμένες ακροάσεις. Οι «γυμνές» κιθάρες και τα τύμπανα προδίδουν μερικές ακόμα από τις επιρροές της μπάντας (Velvet Underground, Patti Smith) και το γενικό folk-pop αποτέλεσμα είναι πανέμορφο με τους μισό-απαγγελλόμενους στίχους να ρέουν μέσα στη μελωδία.
αποτελεί το έβδομο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Brisbane της Αυστραλίας που ξεκίνησε το 1978. Αν και οι κριτικοί δεν καλοείδαν το άλμπουμ, με την έννοια ότι δεν αποτελούσε συνέχεια του συγκροτήματος από το σημείο που είχαν σταματήσει, εντούτοις η προσωπική μου άποψη είναι ότι υπάρχει και συνέχεια και αλλαγή (continuity and change). Άλλωστε, είχαν μεσολαβήσει αρκετά χρόνια και αρκετά συγκροτήματα είχαν παρουσιαστεί που άλλαξαν το ύφος και το στυλ της indie pop. Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, λόγος να επανέρχεται ένα συγκρότημα στο προσκήνιο αν δεν έχει να συνεισφέρει κάτι νέο – αλλά αντίθετα παραμένει προσκολλημένο στις παλιές του συνταγές. Και αυτό νομίζω φαίνεται τελικά στο άλμπουμ. Αν και τα έγχορδα (βιολί και βιόλα) που αποτελούσαν αναπόσπαστο στοιχείο των τελευταίων άλμπουμ τους εμφανίζονται σποραδικά, αυτό δεν συνθέτει ένα σημαντικό στοιχείο αλλαγής από τον προηγούμενο χαρακτηριστικό ήχο του συγκροτήματος. Εδώ θα βρούμε μια πιο ποιητική, σχεδόν νωχελική pop, αρκετά διαφορετική από την κολλεγιακή διάθεση των πρώτων χρόνων του συγκροτήματος, η οποία τραγουδιέται (σχεδόν ομιλείται) με φωνητικά παρόμοια με του Lou Reed και υφαίνεται με υπέροχες μελωδίες των οποίων η γοητεία ξετυλίγεται με επανειλημμένες ακροάσεις. Οι «γυμνές» κιθάρες και τα τύμπανα προδίδουν μερικές ακόμα από τις επιρροές της μπάντας (Velvet Underground, Patti Smith) και το γενικό folk-pop αποτέλεσμα είναι πανέμορφο με τους μισό-απαγγελλόμενους στίχους να ρέουν μέσα στη μελωδία.
Πηγή: Hal Horowitz AllMusic
Επιλεγμένα Τραγούδια:
3) German Farmhouse
Πολυαγαπημένο συγκρότημα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολυαγαπημένο συγκρότημα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠράγματι... Συντρόφευσε πολλές από τις μέρες μου στο Εδιμβούργο πριν είκοσι και πλέον χρόνια
ΑπάντησηΔιαγραφή